16 ΦΕΒΡΟΥΑΡΊΟΥ 2008
Κυρίες και Κύριοι,
Έχει γίνει πλέον συνείδηση σε όλες τις ανθρώπινες κοινωνίες ότι το περιβάλλον αποτελεί αναπόσπαστο μέρος του ανθρώπου και κατά συνέπεια, όταν αυτό «δοκιμάζεται», επόμενο είναι να δοκιμάζεται και ο ίδιος ο άνθρωπος.
Την αλήθεια, μάλιστα, αυτή έχει ενστερνισθεί και η Ευρωπαϊκή Ένωση, που αναγνωρίζει την προστασία του περιβάλλοντος ως θεμελιώδες ανθρώπινο δικαίωμα, όπως είναι τα δικαιώματα στην ζωή κ.λ.π. και για τον λόγο αυτό την έχει εντάξει στις γενικότερες πολιτικές της.
Μεγάλα, άλλωστε, χρηματικά ποσά έχουν διατεθεί από τα Κ.Π.Σ. και στην χώρα μας για την επίλυση περιβαλλοντολογικών προβλημάτων.
Πολλά, όμως, παραμένουν άλυτα με ευθύνη, βέβαια, εκείνων που δεν έχουν εφαρμόσει τις απαραίτητες περιβαλλοντολογικές μελέτες και πολιτικές.
Το γεγονός, δε, ότι σε πολλές περιπτώσεις η χώρα μας εγκαλείται από την Ευρωπαϊκή Ένωση για την μη εφαρμογή της κοινοτικής νομοθεσίας, αποδεικνύει ότι καθυστερούμε πάρα πολύ στην θέσπιση των απαραίτητων κανόνων προστασίας του περιβάλλοντος, με όλα τα γνωστά σε όλους μας αρνητικά αποτελέσματα.
Είναι μεγάλες οι πληγές από τις οποίες υποφέρει το περιβάλλον, στο οποίο ζούμε όλοι εμείς και τα παιδιά μας.
• Είναι οι πυρκαγιές που κατατρώγουν τις δασικές μας εκτάσεις και ερημώνουν πόλεις και χωριά. Μια καταστροφική εικόνα έχουμε από τις πυρκαγιές της Πελοποννήσου, που έγιναν τελευταία, και σκόρπισαν τον όλεθρο και τον θάνατο.
• Είναι οι καρκινογόνοι ρύποι από το νέφος που δημιουργείται κυρίως στις μεγάλες πόλεις, όπως είναι η Αθήνα και η Θεσσαλονίκη.
• Είναι οι διαβρώσεις των εδαφών και η ανυπαρξία χώρων υγειονομικής ταφής απορριμμάτων κ.λ.π.
Είναι, συνεπώς, επιβεβλημένο, όποιο κι αν είναι το κόστος, να προστατευθεί το περιβάλλον με τη λήψη των απαραίτητων μέτρων περιβαλλοντικής και χωροταξικής πολιτικής για την πρόληψη και την αποκατάσταση των καταστροφών.
Επίσης, θα πρέπει να θεσπιστούν βαρύτερες ποινές για όσους εκ προθέσεως καταστρέφουν και ρυπαίνουν το περιβάλλον.
Σε κάθε, όμως, περίπτωση θα πρέπει να καταβληθεί προσπάθεια για την ευαισθητοποίηση των πολιτών σε θέματα περιβαλλοντικά, που μπορεί, ενισχύοντας τις κρατικές προσπάθειες και πρωτοβουλίες, να συνεισφέρουν τα μέγιστα στην χάραξη ενός αποτελεσματικού χωροταξικού σχεδίου και την εφαρμογή περιβαλλοντικής προστασίας.
Προς την κατεύθυνση αυτή θα πρότεινα όπως η πολιτεία εισάγει στα σχολεία μάθημα για το περιβάλλον και με τακτές εκπομπές στα ΜΜΕ, να καταστήσει τους Έλληνες κοινωνούς για τα περιβαλλοντικά προβλήματα και τις επιπτώσεις τους στην υγεία των ανθρώπων.
Είναι, νομίζω, η ώρα που επιτέλους θα πρέπει και το περιβάλλον να αναπνεύσει και να απαλλαγεί από τις πάσης φύσεως κακοποιήσεις σε όλα τα επίπεδα, όπως είναι οι άναρχες και αυθαίρετες δομήσεις, η ρύπανση των θαλασσών, το μπάζωμα υδάτινων πηγών κ.λ.π.
Ένα τόσο σημαντικό θέμα, όπως είναι η προστασία του περιβάλλοντος, θα πρέπει να αποτελέσει κυρίαρχο θέμα της πολιτείας και χωρίς καμία καθυστέρηση να λάβει τα μέτρα που χρειάζονται.
Διαφορετικά, η κατάσταση θα χειροτερεύει και η υγεία του πληθυσμού θα τίθεται συνεχώς σε μεγαλύτερο κίνδυνο.
Τελειώνοντας, θέλω να τονίσω ότι μια βασική αρχή για την αντιμετώπιση των περιβαλλοντικών προκλήσεων είναι η βιώσιμη Ανάπτυξη, δηλαδή μια ήπια αναπτυξιακή πορεία, χωρίς τις «επιθετικές» για το περιβάλλον επιλογές του παρελθόντος.
Ωστόσο, επιβάλλεται να καθορισθεί επακριβώς το περιεχόμενο της έννοιας βιώσιμη ανάπτυξη σε κάθε είδους επενδυτική δραστηριότητα, η οποία άμεσα ή έμμεσα έχει επιπτώσεις στο περιβάλλον.
Η κατασπατάληση φυσικών πόρων, που αποτελούσε το θεμέλιο της οικονομικής ανάπτυξης στο μεταπολεμικό οικονομικό γίγνεσθαι, πρέπει να μετριαστεί και παράλληλα να αντικατασταθεί με άλλες πηγές άντλησης πόρων, περισσότερο φιλικές προς το περιβάλλον (ήπιες μορφές ενέργειας κ.α.).
Η Ελλάδα με τον μεταπρατικό χαρακτήρα της οικονομίας της δεν υπέστη την περιβαλλοντική επιβάρυνση που υπέστησαν οι χώρες με την έντονη βιομηχανοποίηση.
Ωστόσο, θα μπορούσαμε να πούμε ότι η χώρα μας υπέστη μια «οικιστική μόλυνση», δηλαδή επιβάρυνε το φυσικό της περιβάλλον με την ένταση και το ανορθολογισμό της οικιστικής – οικοδομικής δραστηριότητας και βεβαίως την άναρχη μεγέθυνση των μεγάλων αστικών κέντρων.
Παράλληλα, οι μεταπολεμικές οικονομικές συγκυρίες οδήγησαν μεγάλες ομάδες του πληθυσμού σε «τεχνικές επιβίωσης», οι συνέπειες των οποίων δυσχεραίνουν έως και σήμερα την ευρύτερη συνειδητοποίηση της κρισιμότητας των περιβαλλοντικών προβλημάτων.
Μεγάλο ποσοστό των πολιτών επιμένει να θεωρεί δευτερευούσης σημασίας τις περιβαλλοντικές πολιτικές, με συνέπεια αυτές να μην λαμβάνουν θέση προτεραιότητας στην ιεραρχία των θεμάτων της εκάστοτε επίσημης πολιτικής ατζέντας.
Αυτό, όμως, είναι μεγάλο λάθος και σε όλους μας πλέον πρέπει να γίνει συνείδηση ότι η προστασία του περιβάλλοντος θα πρέπει να αποτελέσει χωρίς καμία καθυστέρηση μία από τις πρώτες προτεραιότητες της εκάστοτε Κυβέρνησης.
Το περιβάλλον πρέπει να επιζήσει και αυτό θα γίνει μόνο με τις προσπάθειες όλων Πολιτείας, Φορέων , των ίδιων των ανθρώπων.
Καθένας θα πρέπει να αναλάβει στο ακέραιο τις ευθύνες του.
Σας ευχαριστώ.
(Ομιλία Προέδρου, κ. Ιωάννη Μανδρίνου, στην εκδήλωση - ημερίδα της ΟΚΕ με θέμα την περιβαλλοντική επιδείνωση και την κλιματική αλλαγή, που πραγματοποιήθηκε το Σάββατο 16 Φεβρουαρίου 2008 στο ξενοδοχείο « MEDITERRANEAN PALACE »).